“Mültecilerin Hukuki Durumuna Dair 1967 Protokolü”, mülteci haklarının uluslararası düzeyde genişletilmesi ve güçlendirilmesi açısından tarihi bir öneme sahiptir. Bu protokol, 20 Ağustos 1961 tarih ve 359 sayılı Kanunla onaylanmış olan “Mültecilerin Hukuki Durumuna Dair Sözleşme”nin zaman ve mekan bakımından getirdiği kısıtlamaları kaldırmayı amaçlamıştır. 1951 tarihli orijinal Sözleşme, sadece Avrupa’da meydana gelen olaylar neticesinde oluşan sığınmalara uygulanmaktaydı. 1967 Protokolü’nün kabulü, mülteci tanımını küresel ölçekte meydana gelen olayları kapsayacak şekilde genişleterek, savaş ve zulümden kaçan insanların uluslararası korumadan faydalanmasının önündeki coğrafi ve zamansal engelleri kaldırmıştır. Bu sayede, mülteci sorununa yönelik daha kapsayıcı ve evrensel bir yaklaşım benimsenmiş, insanlığın bu ortak meselesine daha etkin bir çözüm yolu sunulmuştur. Türkiye, bu protokole katılırken, coğrafi sınırlamanın baki kalması şartını korumuş, ancak uluslararası hukuktaki bu evrenselleşme çabasına katılım göstermiştir.
MultecilerinHukukiDurumunaDair1967Protokolu
